Wersja wysokokontrastowa
BIP
Dziś jest: Sobota, 18 Listopad 2017 Imieniny: Anieli i Romana
Wersja wysokokontrastowa
A A A
 
29.04.2013

Kościół pw. św. Marcina w Świdnicy

Jest budowlą gotycką powstałą w XVI wieku. Niektóre cechy kościoła wskazują jednak na jego pochodzenie już z XIV wieku.  Kościół przedstawia wysokie wartości kulturowe, łączy elementy trzech epok: gotyku, renesansu i baroku. Wnętrza kościoła kryją barokowe ołtarze z XVIII w., a na szczególną uwagę zasługuje figura gotyckiej Madonny z XIV w ołtarzu bocznym oraz figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 1735 roku w ołtarzu głównym.  W świątyni znajdują się także ciekawe renesansowe płyty nagrobne z XVI i XVII wieku, poświęcone właścicielom Świdnicy, członkom rodów von Kittlitz i von Zedlitz. Kościół otoczony jest kamiennym murem z barokową bramą.

Kościół pw. Matki Bożej Królowej Polski w Świdnicy

Został wybudowany z kamienia i cegły jako barokowy zbór ewangelicki w latach 1794-1796. Wysoką, oktagonalną wieżę w stylu neogotyckim wybudowano w 1876 roku. W wyposażeniu kościoła dominuje późnobarokowy ołtarz główny wraz z rzeźbami z końca XVIII wieku oraz neobarokowy prospekt organowy z 1795r.. Organy wykonane przez Samuela Gottloba Meinerta z Wlenia są najstarszymi na terenie ziemi lubuskiej. Wnętrze kościoła zdobi polichromowany strop z przedstawieniami czterech scen ilustrujących Nowy i Stary Testament, który wcześniej stanowił część wielkiego stropu w kościele ewangelickim w Kożuchowie.

Kościół pw. Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Letnicy

Kościół usytuowany jest w centrum Letnicy. Zbudowano go w latach 1572-1579, nieznacznie przekształcono w XVIII a w XIX i XX w. wielokrotnie remontowano. Mimo zmian zachował pierwotne cechy gotyckie. Świątynia jest murowana z kamienia polnego i cegły z masywną, surową wieżą od zachodu. We wschodnią ścianę kościoła wmurowana jest płyta nagrobna przedstawiająca prawdopodobnie właściciela letnickich ziem - Wolffa von Knobelsdorff. Budowlę otaczał nieistniejący już dzisiaj cmentarz, okolony kamiennym murem zachowanym tylko w części północnej. W skromnym wyposażeniu kościoła uwagę zwracają  cztery późnobarokowe figury ołtarzowe i krucyfiks. Na wieży kościelnej zawieszone są trzy żeliwne dzwony odlane w 1880r, z których najmniejszy pozbawiony jest serca.
 

Kościół pw. św. Jadwigi Śląskiej w Koźli

Kościół powstał najprawdopodobniej w XIV wieku. Na przełomie wieków podlegał wielokrotnym renowacjom.  Jest budowlą murowaną z kamienia i cegły, z charakterystyczną masywną wieżą zwieńczoną murowanym hełmem w formie iglicy, wokół którego znajduje się taras widokowy. Na parterze wieży znajduje się wejście do głównej nawy kościoła w kształcie półokrągłego łuku, na którym widnieje data 1567. Obronny charakter wieży wedle wielu historyków wskazuje na wcześniejsze powstanie kościoła, ok. połowy  XIII w. Ciekawostką jest, że do wnętrza wieży można dostać się jedynie po drabinie przez umiejscowione na wysokości około 4 m drobne drzwiczki, a ściany w wyższych partiach wieży osiągają ponad 1m grubości. Z dawnego wyposażenia świątyni przetrwały m.in. dwa ołtarze neogotyckie z 1816 roku, XVIII – wieczny obraz nieznanego autora przedstawiający św. Annę Matkę z córką Marią i obraz św. Józefa z 1906 roku pędzla Wilhelma Thiela.

Kościół pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Lipnie

Obecny kościół zbudowano w latach 1841 – 1842 jako zbór ewangelicki o konstrukcji ryglowej. W 1847 roku uposażono go w tzw. Ołtarz - Ambonę, którego klasycystyczna forma z niewielkimi przeróbkami czytelna jest do dnia dzisiejszego. Wnętrze kościoła zachwyca przede wszystkim swoją prostotą i autentyzmem. Przechodząc próg świątyni natrafimy na drewniane podłogi deskowe naruszone wprawdzie zębem czasu lecz jakie już rzadkie w naszych kościołach. Wnętrze nakrywa drewniany strop belkowy przechodzący nad chórem organowym w pozorne sklepienie kolebkowe, wykonane z desek. Z trzech stron obiegają kościół drewniane empory wsparte na masywnych słupach. Skromny klasycystyczny ołtarz z umieszczonym w nim obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem jest pozostałością dawnego Ołtarza – Ambony z 1847 roku. Dopełnieniem tego skromnego lecz cennego ze względu na swój oryginalny charakter wnętrza są drewniane ławy.

Kościół pw. św. Mikołaja w Drzonowie

Drzonów posiadał kościół już w średniowieczu. Źródła potwierdzają jego istnienie w roku 1376. W XVI wieku był pewien czas w posiadaniu luteranów. Jak wynika z dokumentów pochodzących z 1670 r., około 1570 r. kościół został wzniesiony na nowo bądź też przebudowany. Wygląd średniowiecznej świątyni, która spłonęła w 1802 roku, nie jest znany. Obecny kościół powstał w wyniku odbudowy  w 1817 roku i w obecnym kształcie przetrwał do dzisiaj. Jest  budowlą klasycystyczną, murowana z kwadratową wieżą od zachodu. Z jego oryginalnego wyposażenia zachowały się organy i dzwon, odlany w 1809 roku przez E.L.W. Thiele z Berlina. Jedenastogłosowe organy sygnowane są jako “Opus 392”. Najstarszy zapis remontowy, umieszczony we wewnętrznej stronie szafy organowej pochodzi z 1893 roku.

29.04.2013

Położony jest w północnej części wsi. Otoczony jest ze wszystkich stron parkiem krajobrazowym. Dwór został wzniesiony w II połowie XVI wieku. Przebudowa w 1735 roku nadała charakter pałacu barokowego. Nad kluczem drzwi znajduje się kamienna tarcza herbowa z herbem i inicjałami właściciela HEFVD (Hans Ernst Freiherr von Diebitsch) i datą 1735. Dzisiejszą klasycystyczną formę dworu ukształtowała ostatecznie przebudowa przeprowadzona w latach 80. XIX stulecia. Rozebrano barokowy dach i przykryto dwór dwuspadowym dachem z naczółkami. Przed głównym wejściem do budynku dostawiono przedsionek, którego górna partia stanowi balkon. Nad drzwiami prowadzą­cymi na balkon pozostawiono kartusz herbowy. Po zakończeniu II wojny światowej majątek przejął Skarb Państwa, oddając go w użyt­kowanie PGR. Do lat 60. XX stulecia w dworze mieściła się gminna szkoła podstawowa i biura PGR. Przez kolejne dwadzieścia lat obiekt pozostawał niezagospodarowany. Obecnie stanowi on własność Gminy Świdnica i zamieszkiwany jest przez artystę – plastyka pana Henryka Krakowiaka. Dwór wraz z stojącym nieopodal zborem poewngelickim tworzy Letnicki Majątek Artystyczny.


29.04.2013

Położony jest w centrum wsi nieopodal kościoła parafialne­go. Wzniesiony w 1710 roku dwór usytuowany został przy południowym boku folwarcznego podwórza. Kompleks zabudowań gospodarczych otacza pozostałe boki dziedzińca. Dwukondygnacyjny, częściowo podpiwniczony budynek nakryty jest czterospadowym dachem z dymnikami. Piwnice i część pomieszczeń parteru mają sklepienia kolebkowo-krzyżowe. Po wojnie obiekt należał do PGR, pełniąc częściowo rolę magazynów produktów rol­nych. Dopiero w latach osiemdziesiątych zdewastowany zabytek przeszedł w ręce prywat­ne. Nowy właściciel przeprowadził gruntowny remont przywraca­jąc budynkowi dawny wygląd. Niestety, ze względu na katastrofalny stan zachowania nie było możliwe uratowanie historycznej stolarki zarówno okiennej, jak i drzwiowej. Nie zachowały się także żadne elementy dawnego wyposażenia wnętrz.


29.04.2013

Klasycystyczny zbór został zbudowany w 1819r. W 1867r. od strony zachodu dobudowano utrzymaną w neoklasycystycznej stylistyce wieżę, kwadratową w założeniu, zaś w zwieńczeniu ośmioboczną zakończoną dzwonowatym hełmem. Po wojnie budynek był użytkowany jako kościół rzymsko-katolicki, w którym do połowy lat 60-tych w okresie letnim odbywały się nabożeństwa. Kiedy władze lokalne zmusiły księdza proboszcza do rezygnacji z obiektu budynek przejął miejscowy PGR urządzając w nim magazyn zbożowy. W latach 90-tych budynek przejęła Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa. Przez kolejne lata nieużytkowany popadał w coraz większą ruinę. Obecnie stanowi  własność Gminy i wraz  z pobliskim dworem stanowi Letnicki Majątek Artystyczny. Zbór ze względu na bardzo dobre warunki akustyczne i specyficzną atmosferę jest  miejscem ciekawych przedsięwzięć kulturalnych – koncertów, przedstawień teatralnych, plenerów malarskich itp. W 2010 roku dzięki pozyskaniu dofinansowania z Unii Europejskiej przeprowadzono modernizację zboru. Wykonano m.in. nowe pokrycie dachowe i przeprowadzono remont elewacji. W trakcie prowadzonych prac odkryto oryginalną posadzkę ceramiczną z płytek i cegły w oryginalnym układzie tworzącym krzyż.